Nao-Ran MODE: BigBang Holic~❤

ไม่ได้อัพนานล่ะ(คราวที่แล้วก็เอาตัวเองมาประจาน= =)

ซะงั้นน่ะกู.มีหลายๆเรื่องเลยตอนนี้อ่ะ

แต่ไม่(ค่อย)เกี่ยวกะตัวกูซํกเรื่อง= =||

(เสือกว่าง้านนนน~~!!)

กรั่ก..==เอาล่ะจะเล่าให้ฟ้างงงนะงับ

เรื่องมันมีอยู่ว่า..

วันศุกร์กูกะเพื่อนกูนั่งแด๊กข้าวอย่างอร่อยอยู่ที่โรงอาหาร

แล้วอยู่ๆก็มีเสียงพี่ ม.6 มาพูดประชดเพื่อนกู!!

คือเพื่อนคนนี้ชื่อต๋อมแล้วต๋อมเนี่ยเป็นแฟน

กะพี่ไปรท์ซึ่งเป็นแฟนเก่าของพี่ม.6คนนั้น..(เข้าใจ?)

ทีนี้มีเรื่องครับมีเรื่อง.ต๋อมก็เดินเข้าไปกะไอ้นิ2คน

ตอนแรกพวกกูเดินออกไปแล้วทีนี้พวกพี่ ม.6 เยอะมาก

เลยเดินกลับมาหาต๋อมประมานว่าถ้าเค้าลงพวกกูก็ช่วย

แต่แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!!เพราะทั้งคู่คุยกันแบบเหตุผลมากๆ

(ถ้าเป็นกูต่อยตั้งแต่ประโยคแรกแหละ)

เรื่องเลยยุติลงเพียงแค่นี้.แต่ยังไม่จบ

พอเดินไปตรงม้านั่ง(ที่นั่งประจำ)ก็เจออีก!!

แต่คราวนี้ไม่ใช่ต๋อมเป็นตาลแทนก็เรื่องเดิมอีก

ตาลเป็นแฟนกับพี่ออย แล้วพี่ออยเนี่ย ดันไปเป็นแฟนเก่า

ของพี่ ม.6 ของกลุ่มที่ต่อมมีเรื่องด้วย= =||

(เหมือนมันจะซับซ้อนเห่ะ!!)

บอกไว้ก่อนว่าพี่ออยน่ารักมากกกกกกก~!!

ประมานว่าหน้าเหมือนพวก Jr. น่ะ แต่ตอนนี้ตัดผมแล้วไม่เหมือน

ตอนที่กูเข้ามาใหม่ๆนะ น่ารักมาก กรั่กๆ(กูยังหลงเลย 555+)

ทีนี้เขาก็มาหาเรื่องตาลอ่ะ ประมานว่าแย่งพี่ออยไป

ไรงี้ แล้วก็จับไอ้ตาลจะตบ เอาสิครับเอา!!

กูก็อยู่เพื่อนกูทั้งคนช่วยอยุ่แล้วเลยโทรไปตามพี่ออยลงมา

(กูกะพี่ออยซี้กานอ่ะ เพราะเค้าเคยจีบพี่กู= =)

พี่ออยมาถึงตาลกำลังโดนดึงคอเสื้อซึ่งมีกูกะเพื่อนๆยืนอยู่ข้างๆ

พอพี่แกมาถึงก็จับแยกออกแล้วก็กอดตาลไว้>,,,,,<~!!

มองหน้าไอ้พี่ ม.6คนนั้นแล้วพูดว่า..

ถ้าใครทำอะไรตาลก็อย่าหวังจะได้เจอรอยยิ้มออย

อ๊ากกกกกกกกก!!!>.<~~~~~~~~!!

ละลาย~~~~~ กล้าพูดน่ะไอ้พี่!!!

ฟังแล้วแบบแทบจะสำลัก ก๊ากกกกกกกก~~~

เสี่ยวมาก ไม่เข้ากะหน้าตาสักกะนิด

ทุกคนได้ยินเท่านั้นหัวเราะก๊ากกระจายโยเฉพาะกูกะต๋อม

5555+จากนั้นกูก็ได้ศัตรูเพิ่มมาอีกหนึ่งกลุ่ม= =

เหอะ เหอะ..มันดีอะไรอย่างงี้น่อ= =||

-----------------------------------

>>อยู่ๆวันหนึ่งก็เกิดลังเลที่จะก้าวเดินไปตามทางที่เคยวาดฝัน

หยุดยืนยัดหน้าขึ้นมองฟ้าสีครามยังคงเป็นผืนเก่า..

แต่ความรู้สึกกลับหมองหม่น.มิอาจหาสาเหตุได้

ครั้นจะกลับหันหลังกลับไร้ซึ้งรอยเท้าที่ก้าวเดินมา

ไม่มีอดีตอะไรจะให้นึกถึง.ไม่มีความทรงจำอะไรที่ให้หวนหา

..

มองหิมะขาวโพลนที่ปกคุมทั่วทุกทางเดินที่จะก้าวไป

หนาวเหน็บขนาดที่ไม่กล้าจะก้าวเท้าเดินออก.

หนาวเหน็บซะจนแทบจะหยุดลมหายใจ..

พยายามที่จะก้าวออกไปแต่เสียงหัวใจกลับเอยทัก

แน่แล้วหรือที่จะเดินไปทางนั้น.มันดีแล้วหรือ?

พยายามค้นหาคำตอบแต่กลับเจอแค่ความว่างเปล่า

.

ทางที่เรากำลังเดินไปตอนนี้มันเป็นอย่างที่เราต้องการแล้วหรือ?

สักวันเราจะต้องโตขึ้นแล้วความฝันที่เคยเกิดขึ้นล่ะ?

ถ้าเมื่อนั้นวันวานที่เคยสนุกสนานกับมันล่ะ?.

กลัวการเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่.กลัวที่จะก้าวเดินออกไป

ถ้าสักวันมองก้อนเมฆแล้วนึกไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร.

เราจะรับตัวเองที่เป็นแบบนั้นได้หรือ.?

อยากจะจดจำเวลาที่ผ่านๆมาไว้ให้หมด

ถึงจะรู้ว่าไม่มีทางทำได้แต่อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้

เคยมีคนสอนไว้ว่าอย่ากลัวที่จะก้าวเดินแต่จงกลัวที่จะหยุดมัน

คนๆนั้นไม่เคยลังเลในชีวิตเค้าผ่านช่วงเวลาที่สนุกที่สุด

ผ่านช่วงเวลาที่เศร้าที่สุด.ผ่านช่วงเวลาของความตายไปแล้ว

ทุกครั้งที่นึกถึงคำๆนั้นจะทำให้มีแรงที่จะโผเดินต่ออีกครั้ง

แม้จะไม่สามารถเก็บทุกสิ่งไว้ได้ แต่เราก็สามารถไขว่คว้ามันได้ในเวลาที่อ่อนแอนะ

นี้ก็เหมือนกันประโยคเหล่านี้คนๆนั้นพูดปลอบใจเสมอ

..

ถ้าวันนี้ร้องไห้ พรุ่งนี้ก็จะยิ้มออก

มันต้องเป็นอย่างนั้นใช่มั้ยพี่?..

ผมยังเป็นน้องที่ใช้ไม่ได้เลยใช่มั้ย.พี่

ถึงตอนนี้ก็ยังร้องไห้ ทั้งๆที่เคยสัญญาว่าจะเข้มแข็ง

พี่.ผมคิดถึงพี่.

ตอนนี้ก็ยังยิ้มอยุ่ใช่มั้ยพี่ชาย<<

P.S.

--โรคติดพี่ กำเริบซะงั้น= =

--คิดถึงทุกคนมากมายอ่ะ

--อาจจะไม่ใช่คนดีที่สุด แต่รักเทอที่สุด

--ทำไมมนุษย์ถึงชอบถามว่าทำไม

--รัก.ชะมัดเลย

--ขายตูดครับ จนขนาด= =
edit @ 2005/05/22 17:08:35